ആണ്ട്

"എങ്ങോട്ടാ ഭാസ്കരമ്മാമ്മേ ഇത്ര ദൃതീല്.. ?"

" അവളു മരിച്ചിട്ടിന്ന്  ഒരു വർഷം തികയല്ലേ മോളേ...  രണ്ടു ദിവസായിട്ട് അതിന്റെ ഓരോരോ കാര്യങ്ങൾക്കുള്ള ഓട്ടത്തിലാ..  എല്ലാത്തിനും ഞാൻ തന്നെ വേണ്ടേ ഓടാൻ..

 മക്കളില്ലാതെന്റെ വിഷമം ശരിക്കും അറിയുന്നത് ഇപ്പോഴാ..  

അല്ല..  മോളിതെങ്ങോട്ടാ " 

"കരുണാലയം വരെ..  

സമയം കിട്ടുമ്പോ ഞാൻ അവിടുത്തെ  പെണ്കുട്ട്യോൾക് തയ്യല് പഠിപ്പിക്കാൻ പോകാറുണ്ട്. ഇതിപ്പോ കുറച്ചായി അങ്ങോട്ട് പോയിട്ട്..  "

"അല്ല... നിനക്കപ്പോ തയ്യലും വശമുണ്ടോ.. " 

 "പണ്ട് സ്കൂളവധിക്ക് കുഞ്ഞമ്മേടെ വീട്ടിൽ പോയ് നിക്കുവാരുന്നു, അപ്പൊ കുഞ്ഞമ്മ പഠിപ്പിച്ചതാ...  അതിപ്പോ ഇങ്ങനൊരു കാര്യത്തിന് പ്രയോജനപ്പെട്ടു."

"മോളും അങ്ങോട്ടായതെന്തായാലും നന്നായി..   കരുണാലയത്തിലെ ഇന്നൊരു ദിവസത്തെ ചിലവ് എന്റെ വകയാ... അവളുടെ ഓർമക്കായി...   

അവിടുത്തെ കുട്ട്യോളെ ഒക്കെ അവൾക് വലിയ ജീവൻ ആയിരുന്നു. ഹാ.. ഇനി പറിഞ്ഞിട്ടെന്താ അവള് പോയില്ലേ."

അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് നിറയുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഭാസ്കരേട്ടന്റെ കൂടെ ഓട്ടോയിൽ പോകുന്ന വഴി മുഴുവനും സതിയേട്ടത്തിയെ പറ്റി ആയിരുന്നു മനസ്സിൽ. എവിടെ പോയാലും രണ്ടാളും ഒരുമിച്ചേ പോകു..  തമ്മിലുള്ള സംസാരവും കരുതലുമൊക്കെ  കണ്ടാൽ മധുവിധു ആഘോഷിക്കാൻ പോവാണെന്ന് തോന്നും

അത്രക്കാ  രണ്ടാൾടെയും സ്നേഹം. വീട്ടിൽ അമ്മ എപ്പോഴും പറയും ഭാസ്കരേട്ടന്റെയും ചേച്ചിയുടെയും  സ്നേഹം കണ്ട് അസൂയകൊണ്ടാ ദൈവം  അവർക്കു കുട്ടികളെ നൽകാഞ്ഞതെന്ന്,  അല്ല  അമ്മ അങ്ങനെ ചിന്തിച്ചതിനെയും കുറ്റം പറയാൻ പറ്റൂലല്ലോ.   

ഒരു വർഷം മുമ്പ് ഹൃദയാഘാതം കാരണം സതിയേട്ടത്തി മരിച്ചതിനു ശേഷം ഭാസ്കരേട്ടനെ അധികം പുറത്തേക്കൊന്നും കാണാറില്ല. അവിടെ വീട്ടിൽ ജോലിക്ക് പോണ സുശീലേട്ടത്തി പറയുന്നത്‌ കേക്കാം സതിയേടത്തിയുടെ ഫോട്ടോയിലും നോക്കി പുള്ളി അങ്ങനെ ഇരിപ്പാണെന്നു. അതിനു ശേഷം പിന്നെ ഇപ്പോളാണ് അദ്ദേഹം പുറത്തിറങ്ങി ഞാൻ കാണുന്നത്. ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നും പുള്ളിയോട് കുശലാന്വേഷണം നടത്തിയുമൊക്കെ പെട്ടന്ന് സ്ഥലത്ത് എത്തി. 

"മോളെ ഇന്ന് കണ്ടത് എന്തയാലും നന്നായി. അവൾക്ക് മോളെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടായിരുന്നു.  നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മോളുണ്ടായിരുനെങ്കിൽ എന്ന് ഇടക്കിടെ പറയുമായിരുന്നു,   എന്നാ പിന്നെ മോള് പോയ്‌ പഠിപ്പിച്ചോളൂ ഞാനാ മാനേജറച്ഛനെ പോയെന്ന് കാണട്ടെ. മോൾ ചെയ്തോണ്ടിരിക്കുന്ന നല്ലതൊക്കെ ദൈവം കാണാതിരിക്കില്ല.. നന്നായി വരും.."

ഇതും പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം അവിടുത്തെ പ്രധാന കെട്ടിടത്തിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്നതും നോക്കി ഞാൻ കുറച്ചു നേരം അവിടെ നിന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതൊക്കെ മനസ്സിൽ ഇങ്ങനെ ഓർത്തിരുന്നപ്പോളാണ് മാനേജരച്ഛൻ  അങ്ങോട്ട് വന്നത്. കയ്യിൽ ഒരു കത്തും ഏൽപ്പിച്ചു പുഞ്ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം പോയി. ആകാംഷയോടെ ഞാൻ കത്തു പൊട്ടിച്ചു. കരുണാലയത്തോട് ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്കൂളിൽ അധ്യാപിക ആയിട്ടുള്ള ജോലി സ്ഥിരപ്പെടുത്തി എന്നാണ് കത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം. 

"നന്നായി വരും.." ഭാസ്കരന്മാമ്മ പറഞ്ഞതാണ് മനസ്സിൽ വന്നത്. മനസ്സിൽ അങ്ങനെ  സന്തോഷം അലതല്ലുന്നു.. 

ക്ലാസു കഴിഞ്ഞു അമ്മാവനെ തിരക്കിയപ്പോളാണ്  എന്തോ അത്യാവിശ്യം പറഞ്ഞു പെട്ടന്ന് പോയത്രേ.. ജോലി സ്ഥിരപ്പെട്ട കാര്യം ഭാസ്കരന്മാമയോട് പറയണം. ഇന്ന് തിരക്കാവും, ആണ്ടല്ലേ.. നാളയാകട്ടെ.. ആകെ കിട്ടുന്നൊരു അവധി ദിവസാണ്, ന്നാലും സാരില്ല...  മറ്റു പരിപാടികളെല്ലാം മാറ്റി വെച്ച്  അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകാമെന്ന് വെച്ചു...  തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോണ വഴി വെറുതെ അങ്ങോട്ടേക്കൊന്നു നോക്കി. ഭാസ്കരമ്മാമ്മേടെ വീടിന് മുന്നിൽ ആണ്ടിന്റെ സദ്യക്ക്  വന്നവർ ഇതുവരെ പോയില്ലേ?...  ഇനിയിപ്പോ അവിടെ തിരക്കിലായിരിക്കും കാണലും സംസാരവുമൊന്നും ഇന്നിനി നടക്കില്ലെന്നോർത്  തിരികെ നടന്നു..  പോകുന്ന വഴിയ്‌ക്ക് രണ്ടുപേര് നിന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് വെറുതെ കാതോർത്തതാണ്..

"..മക്കളും ബന്ധുക്കളും ഒന്നുമില്ലല്ലോ  അതൊണ്ടിപ്പോ ആരേം കാത്തിരിക്കാനും ഇല്ലല്ലോ ഉടനെ തന്നെ അടക്കം കാണും.." 

ആരുടെ കാര്യം ആണെന്ന് മനസിലായില്ല അപ്പോഴാണ് പോസ്റ്റിൽ ഒട്ടിച്ചുവെച്ച ചിത്രം എന്റെ കണ്ണിൽ ഉടക്കിയത്  "പ്രിയ ഭാസ്കരേട്ടന് കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന വിട "  ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിന്ന നില്പിൽ ഭൂമിക്കടിയിലേക് പോയപോലെ തോന്നി.  സ്വബോധം വീണ്ടെടുത്ത് തിരികെ വീട്ടിലേക്കോടി ചെന്ന് കണ്ടത്  സതിയേട്ടത്തിയുടെ അരികിലേക്ക്  ചെന്ന സമാധനത്തിൽ കിടക്കുന്ന ഭാസ്കരൻമ്മാമ്മേടെ ചലനമറ്റ ശരീരമാണ്...   നന്നായി വരുമെന്ന് എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചു പോയപ്പോൾ ഉള്ളപോലെ, ആ  മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി എനിക്ക്പ്പോഴും കാണാമായിരുന്നു...

ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിൽ

കണ്ണുതുറന്നത് ഇരുട്ടിലേക്കാരുന്നു. ഇരുട്ടെന്നുവെച്ച കൂരിരുട്ട്.. വെളിച്ചത്തിന്റെ തരിമ്പ്പോലുമില്ല. ഒറ്റക്കു വല്ലാണ്ട് പേടി തോന്നിയെനിക്. നിക്കുന്ന ഭൂമി പോലും കാണാനില്ല.അനങ്ങാൻ തന്നെ പേടിയാകും എങ്ങാനും വീണുപോയലോ എന്നുള്ള പേടി. അടുത്ത ചുവടുവെയ്കാൻ പോലും ധൈര്യം വന്നില്ല. അടുത്ത ചുവടു നിലത്തുറപ്പിക്കാൻ അവിടെ ഭൂമിയില്ലെങ്കിലോ.
എവിടുന്നൊക്കെയോ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾകാം. എവിടുനെന്ന നിശ്ചയമില്ല.
പതിയെ പതിയെ ഇരുളും വെളിച്ചമാകാൻ തുടങ്ങി. വ്യക്തതയില്ലെങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ളത് തിരിച്ചറിയാമെന്നായി. അപ്പോളാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത് ഞാൻ ഒരു നീണ്ട ഇടനാഴിയിൽ ആണെന്ന്. മുന്നിൽ ഒരു വാതിൽ കണ്ടു പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെയുമുണ്ട് ഒരെണ്ണം. ആദ്യം കണ്ട വാതിലിനടുത്തെത്തി. ഒന്നു തുറക്കാൻ ഒരു പിടി പോലുമില്ല. പതിയെ കാതോർത്തു. കനത്ത നിശബ്ദത മാത്രം.
അതുവരെ കേട്ട ശബ്ദത്തിന്റെ സ്രോതസ് അവിടെ അല്ലാ എന്ന് മനസിലായി. പതിയെ എതിർവശത്തെ വാതിലിനുനേരെ നീങ്ങി. അതേ ശബ്ദം അവിടുന്ന് തന്നെയാണ്. ഉറക്കെ വിളിച്ചുനോക്കി ബഹളംവെച്ചുനോക്കി. ആരെങ്കിലും ആ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തു കടക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കുറെ നോക്കി എല്ലാം വിഫലമായി.എത്ര സമയം ആ ഇടനാഴിയിൽ ചിലവിട്ടുവെന്നറിയില്ല. പതിയെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി. വേറെ ഏതെങ്കിലും വാതിലുകളുണ്ടെങ്കിലോ. പുറത്തുകടകാമല്ലോ. കുറെ നടന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടു പിന്നെയും രണ്ടു വാതിലുകൾ. പൂട്ടിയിരികയാണ്. ഏറെ നേരം നടന്ന ശേഷമാണ് മനസിലായത് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നടന്നു ഒരേ സ്ഥലതുതന്നെയാണ് എത്തിച്ചേരുന്നെതെന്ന്.
കാഴ്ചകൾക്ക് പിന്നെയും വ്യക്തത കൈവന്നു. അപ്പോളാണ്  വാതിലിനു മുകളിലെ കൈയെഴുത്ത് കാണുന്നത്. നിശബ്ദ വാതിലിനു മേലെ "മരണം" എന്നും ശബ്ദ മുഖരിതമായ വാതിലിനു മീതെ "ജീവിതം" എന്നും.
ആരോ തമാശ കാണിച്ചതുപോലെയാണ് തോന്നിയത്. ഒരിടാനാഴിയിൽ അടച്ചിട്ടിട്ട് മുകളിൽ രണ്ടു ഫലകങ്ങൾ വെച്ചിരിക്കുന്നു.
പ്രതീക്ഷയുടെ പുറത്തു പിന്നെയും ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ശബ്ദങ്ങൾക് മൂർച്ചയേറിയതുപോലെ. തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ദൂരെ 2 വാതിലുകളിൽ ഒന്ന് തുറന്ന് ഒരാൾ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഞാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ടെക് ഓടി. അയാൾ പക്ഷെ എന്റെ വിളി കേൾക്കുന്നമട്ടില്ല. ഓടിയിട്ടും ഓടിയിട്ടും ഇടനാഴി അവസാനിക്കാത്ത പോലെ. ഒരുവിധം ഓടിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ നിമിഷത്തിൽ അയാൾ കയറി മരണത്തിന്റെ വാതിലും അടഞ്ഞു. ഇടനാഴിയിൽ വീണ്ടും ഇരുൾ നിറഞ്ഞു.. കരഞ്ഞുതളർന്നു ഉറങ്ങിപ്പോയി ഞാൻ.. എപ്പോളോ പെയ്ക്കിനാവു കണ്ടു ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു ചുറ്റും നോക്കി. സ്വപ്നമായിരുന്നുവോ എല്ലാം..? ഒന്ന് ശെരിക് നോക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിലായി... സ്വപ്നമല്ല.. എനിക് ഇരുവശവും തുറകനാകാത്ത 2 വാതിലുകൾ ഇപോളുമുണ്ട്.. ജീവിതവും മരണവും...

വിധി

മേശമേൽ വലിച്ചുവാരിയിട്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ.. കട്ടിലിൽ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ..അമ്മ വഴക്കുപറയുന്നെ കേട്ട് എന്താണെന്നറിയാൻ വെറുതെ അവന്റെ മുറിയിലേക്ക് എത്തിനോക്കിയതാണ്.. കാര്യം സ്ഥിരം ഉള്ളത് തന്നെ. വഴക്ക് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മ തന്നെ എല്ലാം വാരി അടുക്കുന്നുമുണ്ട്.
   അവനെ പക്ഷേ മുറിയിലെങ്ങും കണ്ടില്ല. കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം കളിക്കാൻ പോയതാകും.. എന്നും സ്കൂൾ വിട്ട് വരുന്ന ഉടനെ മുറിയിൽ വന്നു എനിക്കൊരു സലാം പതിവുള്ളതാണ്. ഇന്ന് അതും ഇല്ലായിരുന്നു. എന്തുപറ്റി എന്ന് ചോദിയ്ക്കാൻ അവൻ വീട്ടിലും ഇല്ല. അധികം കൂട്ടുകൂടി നടക്കുന്ന ശീലമില്ല. കൂട്ടുകാരും അധികമില്ല. വീട്ടിൽ വന്നാൽ പിന്നെ കുറെയധികം നേരം എന്നോട് ഓരോ കാര്യം പറഞ്ഞിരിക്കും. എല്ലാം ഒരു പതിവായിരിക്കുന്നു. ഇന്നാണെങ്കിൽ ആ പതിവും തെറ്റിയിരിക്കുന്നു. അമ്മ അപ്പോഴും അവനെ വഴക്കു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മുറി അടുക്കികൊണ്ടിരുന്നു...
അവൻ തിരികെ വന്നപ്പോൾ വല്ലാതെ നേരം ഇരുട്ടിയിരുന്നു. എന്തുപറ്റി ഇത്രനേരം വൈകിയത് എന്ന് ചോദിച്ചു അമ്മ വീണ്ടും അവനെ ശകാരിക്കുന്നത്‌ കേട്ടു. അമ്മ യുടെ വഴക്കു തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവൻ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
മുഖത്തു പതിവ് ചിരിയും കുസൃതിയും ഒന്നും കാണാനില്ല.. ആകെ ഒരു ഗൗരവ ഭാവം. എന്തുപറ്റി എന്ന് ചോദിച്ചിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടുന്നുമില്ല.
  കണ്ണുനീർ ഉറവ പൊട്ടിയപോലെ വരുന്നു."ചേച്ചി.."ഒന്ന് വിളിച്ച ശേഷം ഏലങ്ങലടിച്ചു കരച്ചിൽ തന്നെ..വല്ല കുരുത്തക്കേടും ഒപ്പിച്ചു കാണും.സാധാരണ അങ്ങനെ ഉള്ളപ്പോഴാണ് ഇതുപോലെ ഉള്ള അടവുമായി എന്റെയടുത്തു വരുക. അമ്മയോട് അവന്റെ സൈഡ് പിടിചു സംസാരിക്കാൻ വേണ്ടി.
  " മിലനു തീരെ വയ്യ ചേച്ചി..." അവൻ പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോ ആദ്യം കാര്യം മനസിലായില്ല. മിലൻ അവന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്താണ്.
മിലനു എന്തുപറ്റി എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും അവന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു."അവനു എന്തോ അസുഖമാന്നു പറഞ്ഞു കൊറേ നാളായി സ്കൂളിൽ വരുന്നില്ലാർന്നു..ഇന്ന് അവൻ വന്നു ചേച്ചി..വല്ലാണ്ട് ക്ഷീണിച്ചുപോയി അവൻ."
"പഴേപോലൊന്നും അല്ല ചേച്ചി..സംസാരിക്കാൻ ഒകെ വല്യ പാടാ.. ഞങ്ങടെ കൂടെ കളിക്കാൻ ഒന്നും വന്നില്ലാർന്നു..ഞങ്ങടെ കൂടെയുള്ള ഒരു ചെക്കൻ അവനെ ഒരുപാട് കളിയാക്കി ചേച്ചി..അവൻ ഒരുപാട് സങ്കടായി.. ഞാൻ കൊറേ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി പക്ഷെ അവൻ കരഞ്ഞു.."
"കൊറേ കഴിഞ്ഞപ്പോ ചേച്ചി അവനു ഒരു ശ്വാസംമുട്ടല് പോലെ വന്നു..ഞാനാ അവനെ ടീച്ചേർടെ അടുത്ത് കൊണ്ടുപോയെ.. അവിടെ വെച്ച് ചേച്ചി അവൻ ഒരുപാട് കരഞ്ഞു ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ലാർന്നു..കൊറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ മൂക്കിനും ഒകെ ചോര വന്നു ചേച്ചി ഞാൻ ഒരുപാട് പേടിച്ചുപോയി..ഞാനും കരഞ്ഞു ഒരുപാട്..അവനെ അപ്പോളേക്കും ആസ്പത്രിൽ കൊണ്ടുപോയി ചേച്ചി..ഞാൻ അതോണ്ട് നമ്മുടെ അമ്പലത്തിൽ പോയതാരുന്നു ചേച്ചി, പ്രാർത്ഥിക്കാൻ, അവന് ഒന്നും പറ്റല്ലെന്ന്.."
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സും ഇടിഞ്ഞു. അവനെ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചു വിട്ടപ്പോളും ഒരു വിങ്ങലാരുന്നു മനസ്സ് നിറയെ.. അമ്മയോട് കാര്യം പറഞ്ഞു മിലൻറെ വീട്ടിലേക് വിളിച്ച അന്വേഷിച്ചു.. ഹാർട്ടിൻറെ എന്തോ പ്രശ്നം ആണ്.. കുറെ നാളായി ചികിത്സയിലാരുന്നു സ്കൂളിൽ പോകണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചപ്പോൾ വിട്ടതാണ്..അപ്പോളാണ്....
കൂടുതൽ ഒന്നും കേൾക്കണം എന്ന് തോന്നിയില്ല..രാത്രിയിൽ എന്തൊക്കെയോ ദുസ്സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടു ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടക്ക്‌ ഞെട്ടി ഉണർന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.. രാവിലെ തന്നെ ഉണർത്തിയത് ഫോൺ ബെൽ ആയിരുന്നു. ഒരുപാട് ദുസ്സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടത്‌കൊണ്ട് പേടിയോടെയാണ് ഫോൺ എടുത്തത്. മിലനു ഭേദമുണ്ട് എന്നതാരുന്നു വാർത്ത.. ഒരുപാട് ആശ്വാസം തോന്നി അത് കേട്ടപ്പോൾ..
അറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ അവനു മിലനെ കാണണം എന്ന് വാശി.. ഞാൻ ആയിരുന്നു അവന്റെ ഒപ്പം പോയത്.. ഐ സി യു വിനു മുന്നിൽ കരഞ്ഞു ക്ഷീണിച്ച ഒരു സ്ത്രീയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവൻ ദോ ചേച്ചി മിലൻറെ അമ്മ എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടി ചെന്നു.. അവനെ കണ്ടപ്പോളെകും ആ മുഖത്തു കണ്ട സന്തോഷം എത്ര വലുത് ആണെന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ അറിയില്ല.. തിരിച്ചു പോരുമ്പോൾ അനിയൻ ഹാപ്പി ആയിരുന്നു..അവന്റെ കൂട്ടുകാരനു കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല എന്നറിഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷം അവനെ കാണാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി അവനുണ്ടായിരുന്നു..അവന്റെ മുഖം ഒന്ന് വാടിയാൽ വീട്ടിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ഉണ്ടാകുന്ന മനഃപ്രയാസം എത്രത്തോളം ആണെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല...അപ്പൊ പിന്നെ..കൂടുതൽ ഒന്നും ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല..
ദൈവം ഓരോരുത്തർക്കും വേണ്ടി കരുതി വെക്കുന്നത് എത്രത്തോളം വ്യത്യസ്തമായ വിധികളാണ്. നമ്മുടെ വിഷമം ആണ് ഏറ്റവും വലുത് എന്ന ചിന്ത ഇപ്പോ തീരെ ഇല്ല.. എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല ഇപ്പോ ഒരു മനഃ ശാന്തി തോന്നുന്നു..

നീ

ഇരുളിന്റെ താഴ്‌വരയിൽ ഞാൻ ഏകനായി
നീ ഞാൻ തിരയുമൊരു വെൺ തിങ്കളായി
അലയുമിനിമിഷം അകലെയായി
ഒരു വാക്കിനായി കാതോർത്തു ഞാൻ ദാഹജലം തേടും വേഴാമ്പലായി
ഒരു മിന്നലായി ഇരുളിനെ പകുത്തു നീ എന്നോരം അണയും നേരം ഇനി കൈവിട്ടു പോകാത്ത ഒരു പിടി ഓർമ്മകൾ നെഞ്ചിലേറ്റി ഞാൻ വരികയായി നിൻ തീരമണയാൻ..

ആശുപത്രിവരാന്ത

ആശുപത്രിയുടെ നീളൻ വരാന്തയുടെ ഒരറ്റത്ത് ഞാൻ ചെന്നിരുന്നു.പ്രമേഹമുളളത് കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ ഈ ഇരുപ്പ് പതിവാണ്. പ്രായാധിക്യം കാരണം ആശുപത്രിയിലെ സ്ഥിരം സന്ദർശകനുമാണ്.എന്നിരുന്നാലും ഈ നീളൻ വരാന്തയുടെ ഒരു കോണിൽ അനേകം രോഗികളിൽ ഒരാളായ് ഞാനിരിക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് പലതരം മനുഷ്യരെയാണ്.
  പ്രതീക്ഷയോടെ ജീവിതം തിരികെ കിട്ടുമോയെന്നറിയുവാൻ വരുന്നവർ, പ്രതീക്ഷ വറ്റി മരണത്തെ തേടി കയറിയിറങ്ങുന്നവർ, ജീവിതത്തോടുളള യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടവർ, പിന്നെ എന്നെപ്പോലെ പ്രായാധിക്യം കൊണ്ടും വിവിധ സാധാരണ രോഗങ്ങൾ കൊണ്ടും കഷ്ടപ്പെടുന്നവർ അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരുപാട്‌ പേർ.
  അങ്ങനെയുള്ള അവസരങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും കാഴ്ച്ചക്കാരിൽപ്പോലും വേദനയുളവാക്കുന്ന മരണങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്, മരണം കൊതിക്കുന്നവരുടെ ദൈന്യ കഥകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട് എന്തിനേറെ നാം എല്ലാം നമ്മുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ വലുതെന്ന് കരുതുമ്പോൾ നിവർത്തികേടിനിടയിലും ജീവിതത്തോട് പൊരുതുന്നവരെ പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
  ഒരു ആശുപത്രിവരാന്തയിലെ ഏതാനും മണിക്കുറുകൾ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച അനുഭവങ്ങളാണിവ. ഇവരെയെല്ലാം കണ്ട ശേഷം ,പരിചയപ്പെട്ട ശേഷം ഞാൻ എന്റെ ഈ കൊച്ചു ജീവിതത്തിൽ സന്തുഷ്ടനാണ്. എല്ലാറ്റിനുമുപരി മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന ദൈവത്തോട് കടപ്പെട്ടവനുമാണ്‌. ഇത്രയധികം സന്തോഷകരമായ ജീവിതം എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതിന്.