നിനക്കായി

പറയാൻ ബാക്കി വെച്ച വാക്കുകളിൽ എവിടെയോ നിന്നോടുള്ള പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു. നിറഞ്ഞ മിഴികളുമായി നീ നടന്നകലുമ്പോൾ ഒരിക്കലും ഒരു കണ്ടുമുട്ടൽ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. പക്ഷെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ നിറഞ്ഞു തൂകുന്ന നിന്റെ കൂർത്ത കണ്ണുകൾ ഉടക്കി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ടുപരിചിതമല്ലാത്ത മുഖങ്ങൾക്കിടെയിൽ എല്ലാം നിന്നെയാണ് ഞാൻ തേടിയിരുന്നത് എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നീ ഒരുപാട് അകലെയായിരുന്നു. കണ്ടെത്താവുന്നതിനും അകലെ. ഒരുമിച്ച് നിറം പകർന്ന ഒട്ടനേകം സ്വപ്നങ്ങളെ വിട്ടുകളഞ്ഞു നീ അകന്നു പോയത് എവിടെയാകുമെന്നു ഞാൻ പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിനക്കായി കരുതിയ കുറെയധികം സമ്മാനങ്ങൾ ഇപ്പോളും എന്റെ പക്കലുണ്ട്. പക്ഷെ ഇപ്പോഴതിന്‌ എന്റെ ഓർമകളുടെ മൂല്യമുണ്ട്.., ഒരിക്കലും പറയാതെ നിന്നെ എന്നിൽ നിന്നകറ്റിയ നിന്റെ ജീവന്റെ വിലയുണ്ട്...

ഗുൽമോഹർ

ഗുൽമോഹർ പെയ്ത വഴിയോരങ്ങളിൽ നിന്നെയും കാത്തുനിന്നത് ഇന്നലെയെന്നപോലെ ഞാൻ ഇപ്പോളും ഓർക്കുന്നു. നമ്മൾ പ്രണയം എന്ന അഗ്നിയിൽ ജ്വലിച്ചിരുന്ന സമയമായിരുന്നല്ലോ അന്ന്. ഇന്നീ വഴിയോരങ്ങളിൽ ഒട്ടനേകം ഇണകളെ കാണുമ്പോളും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്ന ചിത്രം എല്ലാരുടെയും കണ്ണുവെട്ടിച്ചു ഈ ഗുൽമോഹർ വൃക്ഷത്തിനു പിന്നിൽ എനിക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന നിന്നെയാണ്. ആരുടെയും കണ്ണിൽ പെടാതെ ഒളിവിൽ നിന്ന് കുറച്ചു നേരം നിന്നോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ ഞാൻ എന്ത് പ്രയാസപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നു നീ ഓർക്കുന്നുണ്ടാകുമല്ലോ. ഉള്ളിലെ പ്രണയവും മനസ്സിലെ ഭീതിയും ദ്വന്ദ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപെട്ടപ്പോൾ എല്ലാം നിന്നോടുള്ള പ്രണയമാണ്‌ വിജയം നേടിയത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെയല്ലേ ഇത്രെയും കാലത്തിനിപ്പുറവും ഈ ഗുൽമോഹർ ചുവട്ടിൽ നിന്നെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു എനിക് നിൽക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്. പ്രണയം ഇനിയും ഒട്ടനേകം ഉണ്ടാകുമായിരിക്കും അവയെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് പെയ്തുവീണ ഗുൽമോഹർ പുഷ്പങ്ങൾ വഴിനീളെ മായങ്ങികിടക്കുന്നുണ്ട്...

ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിൽ

കണ്ണുതുറന്നത് ഇരുട്ടിലേക്കാരുന്നു. ഇരുട്ടെന്നുവെച്ച കൂരിരുട്ട്.. വെളിച്ചത്തിന്റെ തരിമ്പ്പോലുമില്ല. ഒറ്റക്കു വല്ലാണ്ട് പേടി തോന്നിയെനിക്. നിക്കുന്ന ഭൂമി പോലും കാണാനില്ല.അനങ്ങാൻ തന്നെ പേടിയാകും എങ്ങാനും വീണുപോയലോ എന്നുള്ള പേടി. അടുത്ത ചുവടുവെയ്കാൻ പോലും ധൈര്യം വന്നില്ല. അടുത്ത ചുവടു നിലത്തുറപ്പിക്കാൻ അവിടെ ഭൂമിയില്ലെങ്കിലോ.
എവിടുന്നൊക്കെയോ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾകാം. എവിടുനെന്ന നിശ്ചയമില്ല.
പതിയെ പതിയെ ഇരുളും വെളിച്ചമാകാൻ തുടങ്ങി. വ്യക്തതയില്ലെങ്കിലും ചുറ്റുമുള്ളത് തിരിച്ചറിയാമെന്നായി. അപ്പോളാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത് ഞാൻ ഒരു നീണ്ട ഇടനാഴിയിൽ ആണെന്ന്. മുന്നിൽ ഒരു വാതിൽ കണ്ടു പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെയുമുണ്ട് ഒരെണ്ണം. ആദ്യം കണ്ട വാതിലിനടുത്തെത്തി. ഒന്നു തുറക്കാൻ ഒരു പിടി പോലുമില്ല. പതിയെ കാതോർത്തു. കനത്ത നിശബ്ദത മാത്രം.
അതുവരെ കേട്ട ശബ്ദത്തിന്റെ സ്രോതസ് അവിടെ അല്ലാ എന്ന് മനസിലായി. പതിയെ എതിർവശത്തെ വാതിലിനുനേരെ നീങ്ങി. അതേ ശബ്ദം അവിടുന്ന് തന്നെയാണ്. ഉറക്കെ വിളിച്ചുനോക്കി ബഹളംവെച്ചുനോക്കി. ആരെങ്കിലും ആ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തു കടക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കുറെ നോക്കി എല്ലാം വിഫലമായി.എത്ര സമയം ആ ഇടനാഴിയിൽ ചിലവിട്ടുവെന്നറിയില്ല. പതിയെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി. വേറെ ഏതെങ്കിലും വാതിലുകളുണ്ടെങ്കിലോ. പുറത്തുകടകാമല്ലോ. കുറെ നടന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ടു പിന്നെയും രണ്ടു വാതിലുകൾ. പൂട്ടിയിരികയാണ്. ഏറെ നേരം നടന്ന ശേഷമാണ് മനസിലായത് ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നടന്നു ഒരേ സ്ഥലതുതന്നെയാണ് എത്തിച്ചേരുന്നെതെന്ന്.
കാഴ്ചകൾക്ക് പിന്നെയും വ്യക്തത കൈവന്നു. അപ്പോളാണ്  വാതിലിനു മുകളിലെ കൈയെഴുത്ത് കാണുന്നത്. നിശബ്ദ വാതിലിനു മേലെ "മരണം" എന്നും ശബ്ദ മുഖരിതമായ വാതിലിനു മീതെ "ജീവിതം" എന്നും.
ആരോ തമാശ കാണിച്ചതുപോലെയാണ് തോന്നിയത്. ഒരിടാനാഴിയിൽ അടച്ചിട്ടിട്ട് മുകളിൽ രണ്ടു ഫലകങ്ങൾ വെച്ചിരിക്കുന്നു.
പ്രതീക്ഷയുടെ പുറത്തു പിന്നെയും ഇടനാഴിയിലൂടെ നടക്കുവാൻ തുടങ്ങി. പെട്ടെന്ന് ശബ്ദങ്ങൾക് മൂർച്ചയേറിയതുപോലെ. തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ദൂരെ 2 വാതിലുകളിൽ ഒന്ന് തുറന്ന് ഒരാൾ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഞാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ടെക് ഓടി. അയാൾ പക്ഷെ എന്റെ വിളി കേൾക്കുന്നമട്ടില്ല. ഓടിയിട്ടും ഓടിയിട്ടും ഇടനാഴി അവസാനിക്കാത്ത പോലെ. ഒരുവിധം ഓടിയെത്തിയപ്പോഴേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ നിമിഷത്തിൽ അയാൾ കയറി മരണത്തിന്റെ വാതിലും അടഞ്ഞു. ഇടനാഴിയിൽ വീണ്ടും ഇരുൾ നിറഞ്ഞു.. കരഞ്ഞുതളർന്നു ഉറങ്ങിപ്പോയി ഞാൻ.. എപ്പോളോ പെയ്ക്കിനാവു കണ്ടു ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു ചുറ്റും നോക്കി. സ്വപ്നമായിരുന്നുവോ എല്ലാം..? ഒന്ന് ശെരിക് നോക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിലായി... സ്വപ്നമല്ല.. എനിക് ഇരുവശവും തുറകനാകാത്ത 2 വാതിലുകൾ ഇപോളുമുണ്ട്.. ജീവിതവും മരണവും...

മഴയോർമ്മകൾ

പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴയുടെ തണുപ്പും പേറി ചാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നീർത്തുള്ളികളെ പാടെ അവഗണിച്ചു കുടയുടെ തണലിൽ വഴിയുടെ ഓരം ചേർന്ന് നടക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മകളായിരുന്നു നിറയെ.. മഴയോർമ്മകൾ. കാലങ്ങൾ മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും പിന്നിലേക്ക് ഓടിമാറി ഓർമ്മകളുടെ ഒരു വസന്തം മുന്നിൽ തീർത്തുകൊണ്ടു പുഞ്ചിരി തൂകി നിൽക്കുന്നു. നനഞ്ഞുതീർത്ത ഒരുപാട് മഴകളിന്ന് മധുമുള്ള സ്വപ്‌നങ്ങൾ പോലെ ഓർത്തെടുക്കുമ്പോൾ മഴയോട് തോന്നുന്ന കടുത്ത പ്രണയത്തിന് ഒരു കുന്നോളം കൂടുതലുണ്ടാവുകയാണ്. പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത കുറുമ്പുകളും കുരുത്തകേടുകളും നിറഞ്ഞ ബാല്യവും, മഴയെ പ്രണയിച്ചുതുടങ്ങിയ കൗമാരവും, മഴയോട് ചേർന്ന് ജീവിതത്തെ വേറിട്ടൊരു കാഴ്ചപാടോടു കണ്ടുതുടങ്ങിയ യൗവനവും... എത്രകാലം കടന്നു പോയിരിക്കുന്നു.. പക്ഷെ ഇന്നുകൂടി എനിക്കുചുറ്റും പെയ്‌തുതോർന്നമഴ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെതന്നെ, ഇടിമിന്നലിന്റെ അകമ്പടിയോടെ കാർമേഘം വറ്റുന്ന വരെ.. മാറിയത് ഒരുപക്ഷെ ഞാനായിരിക്കാം.. പക്ഷെ ഒരിക്കലും മഴയോടുള്ള എന്റെ പ്രണയമല്ല...

ഓർമ്മകൾ

മുന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്ന സമയത്തിൽ പിന്നിൽ നിന്ന് വാരിക്കൂട്ടിയ ഒരായിരം ഓർമ്മകൾ നമ്മുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എക്കാലവും ഉണ്ടാകുമല്ലേ

മരണം

മരണം
ജീവിതം നമ്മളെ അനാഥമാക്കുന്ന വരെ നാം തിരിച്ചറിയാത്ത നമുക്കൊപ്പം നിശ്ശബ്ദം സഞ്ചരിക്കുന്ന സുഹൃത്ത്

പുനർജ്ജനി

കൊഴിഞ്ഞു പോയ ദിനങ്ങളുടെയും കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തിന്റെയും കണക്കെടുപ്പ് നടത്താൻ ഒരു പുതുവത്സരം കൂടി ഇതാ വന്നു ചേർന്നിരിക്കുന്നു..
നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെയും നടക്കാതെ പോയ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും മാത്രം കണക്കെടുപ്പ് നടത്തിയാൽ പോരല്ലോ..
  നമ്മിലേക്ക് വന്നു ചേർന്ന നല്ല നിമിഷങ്ങളെയും കിട്ടിയ സൗഭാഗ്യങ്ങളെയും കൂടി നാം സ്മരിക്കേണ്ടേ..
  2016 ഒരു വർഷമെന്നതിലുപരി ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു ഏവർക്കും..ഒരുപാട് പാഠങ്ങളും ഒട്ടനവധി ജീവിതനുഭവങ്ങളും കൈവന്ന ഒരു വർഷം..
  "പുനർജ്ജനി" എന്ന നാമധേയത്തിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഒരു അനുഭവം ഞാൻ പങ്കുവെച്ചുകൊള്ളട്ടെ..
  നാഷണൽ സർവീസ് സ്കീം ന്റെ ഭാഗമായി ജില്ലയിലുള്ള ഗവണ്മെന്റ് ആശുപത്രികളെ പുനഃരുജ്ജീവിപ്പിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശത്തോടെ ഗവണ്മെന്റ് , N.S.S അഥവാ നാഷണൽ സർവീസ് സ്കീം ഇനെ ഏൽപ്പിച്ച  ഒരു ദൗത്യം ആയിരുന്നു പുനർജ്ജനി.
  പ്രൊഫഷണൽ കോളേജുകളിലെ NSS വോളന്റീർസ് നെ ഉൾപ്പെടുത്തി നടത്തിയ പ്രൊജക്റ്റ് കൂടി ആയിരുന്നു പുനർജ്ജനി. കാലാകാലങ്ങളായി ആശുപത്രിയിൽ ഉള്ള ഉപയോഗശൂന്യമായിക്കിടക്കുന്ന ഒട്ടനവധി സാധാനസമഗ്രികൾക്ക് പുതുജീവൻ നൽകി  അവയെ പ്രവർത്തനക്ഷമം ആകുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.
N S S ന്റെ സപ്തദിന ക്യാമ്പിലെ ഞങ്ങളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്തവും പുനർജ്ജനി തന്നെ ആയിരുന്നു. മാവേലിക്കര ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലെ ഞങ്ങളുടെ 5 ദിവസം മറക്കാനാകാത്ത ഒരു അനുഭവം തന്നെ ആയിരുന്നു. 87 വോളന്റിയേഴ്സിനൊപ്പം 2 പ്രോഗ്രാം ഓഫീസർസും പിന്നെ ഈ 87 കുട്ടികളെയും സ്വന്തമെന്നപോലെ കരുതി ഞങ്ങൾക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന 2 ടീച്ചേഴ്സും.
   ഒരു ജില്ലാ ആശുപത്രിയുടെ സകല പരിമിതികൾ ഉണ്ടായിട്ടും അവിടെ ഞങ്ങളോട് സഹകരിച്ച ആശുപത്രി അധികൃതരെയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രോഗികളെയും മറക്കാൻ കഴിയില്ല. കാരണം സ്വന്തമെന്നു കരുതിത്തന്നെയായിരുന്നു അവർ ഞങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ചെയ്തതെല്ലാം.
  പരസ്പരം അധികം പരിജയമോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത 87 പേർ ഒരുമിച്ച് കൂടിയപ്പോൾ ആദ്യം ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും പരിചയപ്പെട്ടു ജോലി തുടങ്ങിയ ശേഷം അങ്ങനെ ഒന്നും തന്നെ പിന്നീടങ്ങോട്ട് തോന്നിയിട്ടില്ല എന്ന് ആത്മാർഥമായി പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ. ഇന്ന് ഇപ്പോ മാവേലിക്കര ജില്ലാ ആശുപത്രിയിൽ ചെന്നാൽ ഈ 87 പേരുടെയും അധ്വാനം എന്തായിരുന്നു എന്ന് കാണാൻ സാധിക്കും.
   5 ദിവസം കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ഒരു വലിയ മാറ്റം സാധ്യമാകുമെന്ന് ഏറ്റെടുത്ത ഞങ്ങളുടെ പ്രോഗ്രാം ഓഫിസർസോ ഞങ്ങളോ കരുതിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ എല്ലാവരുടെയും അധ്വാനവും ആത്മാർത്ഥതയും ഫലം കണ്ടു എന്നതാണ് സത്യം. Not me but you എന്ന NSS ആപ്തവാക്യം പോലെ മറ്റുള്ളവർക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ചെയ്യാൻ സാധിച്ചതിൽ അഭിമാനികുന്നവരാണ് ഇന്ന് ഞാൻ ഉൾപെടെയുള്ള വളണ്ടിയേഴ്‌സ്.
കേരളത്തിന്റെ എല്ല ജില്ലകളിലുമായി നടന്ന ഈ പുനർജ്ജനി എന്ന ദൗത്യം ആശുപത്രികൾക്ക് മാത്രമല്ല ഒട്ടനവധി ആൾക്കാരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്കും വേറിട്ട ഒരു ജീവൻ നൽകി എന്നോർക്കുമ്പോൾ സന്തോഷമില്ലാതെയില്ല.
  ഇതുപോലെയുള്ള പുതിയ പ്രോജെക്ടുകൾ ഇനിയും ഉണ്ടാകട്ടെ.. ഒട്ടനേകം സൗഹൃദങ്ങൾ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നും മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയുമ്പോൾ ആത്മസംതൃപ്തി ലഭിക്കുമെന്നും കാട്ടിത്തന്ന ഒരു സപ്തദിന ക്യാമ്പ്. ഒരുമിച്ചു നിന്നാൽ എന്തും സാധ്യമാകും എന്ന മനസിലാക്കി തന്നു. നിരവധി ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ടു വിടവാങ്ങിയ 2016 ന് നന്ദി..